तुम्हाला दु:ख कसं कळणार

तुम्हाला दु:ख कसं कळणार, अहो हे दु:ख कसं कळणार
रेशमच्या साडया नेसून, बंगल्यात तुम्ही राहणार
तुम्हाला दु:ख कसं कळणार...
पोर माझं फणफणे, डॉक्टर व्हंतय काय त्याला?
औषध देईन तीस रुपयं पडतील औषधाला
तीस रुपयं कुठून देणार, कुठून देणार?
तुम्हाला दु:ख कसं कळणार...
लाडकी ही मैनी म्हणे, आई घे ग मला रिबन
झगा आणि विमलसारखा,
पुढच्या महिन्यात तुला घेईन
पुढचा महिना कधी येणार, कधी येणार?
तुम्हाला दु:ख कसं कळणार...
पोर माझं साळंत जाई, फीची बाकी त्याच्या राही
मास्तरं म्हणं जारं पोरा, घरुन फी तू घेऊन येई
फी शिवाय साळंत नाही जाणार, पोर म्हणे साळंत नाही जाणार
तुम्हाला दु:ख कसं कळणार...
काल संपे गहू घरचा, आणि आज कोळसा बाई
एके दिवशी तांदूळ संपे, फोडणीला तेल नाही
वाणी म्हणे उधार नाही देणार, आता उधार नाही देणार
तुम्हाला दु:ख कसं कळणार...
घरोघरी माता किती, मनोमनी कुढताती
उमाळे नि कढ येती, आसू आणि दाटताती
आसूंचे या अंगार आता होणार
आसूंच्या या ठिणग्यांनी, वणवा पेटल चहूकडं
विषमतेची अन् जुलमाची, होईल होळी धडाधड
आता नवयुग जन्म घेणार, पोरंबाळं सुखी होणार

• सुमन कात्रे (मेस्त्री)