डोंगरी शेत माझं गं

डोंगरी शेत माझं गं मी बेनू किती
आलं वरीस राबून आम्ही मरावं किती
गवताचा भारा बाई गं घेऊन चढावं किती
आडाचं पानी बाई गं पानी वढावं किती
घरात तान्हा माझा गं तान्हा रडंल किती
तान्ह्याचं रडं ऐकून पान्हा येईल किती, डोंगरी शेत माझं गं...
आलं आलं वरीस जमीन नांगरून, उभं पीक नाचे सोन्यानं फुलून
परी एक मेला, सावकार ठोला, हिसकून घेतो बाई सोन्याचा गोळा
उपाशी राहून गं आम्ही मरावं किती, डोंगरी शेत माझं गं...
म्हागाईनं बाई घातला हैदोस, गळा आवळी बाई बेकारी फास
कुणाचं देऊ अन् कुणाचं ठेवू, कुणाचं देऊ अन् कुणाचं ठेवू
अशीच वर्सावर वर्स जातील किती, डोंगरी शेत माझं गं...

• नारायण सुर्वे